Arkadaşı, kız kardeşini tercih ederek onu alenen reddetti; ancak Lycan kralı herkesten önce onu sahiplendi.

1. Bölüm: Kış Gündönümünün Çatlağı

Ara Van, salonun ortasında dururken etraftaki her şey parlaktı: kristal avizeler, pahalı parfümler, şarap kadehlerindeki yakut yansımalar… Yalnız Ara’nın içi karanlıktı.

Üzerindeki açık mavi şifon elbise, annesinin bir kez bile “ne kadar güzel olmuş” demediği, kendi elleriyle diktiği elbiseydi. Çünkü Van ailesinin “yıllık payı” her zaman küçük kızları Bianca’ya ayrılırdı. Ara, çocukluğundan beri bunu öğrenmişti: Ailenin sevgisi bile bir bütçe kalemi gibiydi ve çoğu zaman onun adının yanına “sıfır” yazılırdı.

Bu gece ise farklı olmalıydı. Kış gündönümü töreni… Eş bulma gecesi… Sürü yasasına göre bağ, tören olmadan ilan edilmezdi ama Ara aylardır biliyordu. İçindeki dişi kurt Luna, her Alpha Caleb Thorn yaklaştığında uyanıyor, sanki “işte” diyordu. Caleb’in kokusu—yağmur ve sedir—Ara’ya bir ev gibi geliyordu.

Bianca yanında, kırmızı ipek elbisesiyle bir mücevher gibi parlıyordu. Ara’nın kulağına eğildi, sesi bal gibi ama zehirliydi:

“Titremeyi kes, Alara. İnsanlar bakıyor. Hizmetçi gibi görünüyorsun.”

Ara dudaklarını sıktı. “Sadece heyecanlıyım,” dedi. “Bence Caleb…”

Bianca’nın gözlerinde bir anlık bir şey kıvılcımlandı. Merhamet değildi. Daha çok… eğlenen bir acımasızlık.

“Öyle mi?” dedi Bianca. “Ay Tanrıçası’nın mizahı tuhaf olur, bilirsin.”

Ara cevap veremeden davullar vurdu. Kalabalık iki yana açıldı. Caleb sahneye çıktı; omuzları geniş, saçları kum sarısı, gözleri buz mavisi. Herkesin “Altın Çocuk” dediği türden.

Ara, istemsizce yarım adım attı.

Caleb’in bakışı onu bulduğunda Ara’nın nefesi kesildi. Ama o bakış yumuşamadı. Sertleşti. Hesap yapan bir soğuklukla… Ara, midesinin dibinde bir buz parçası büyür gibi oldu.

Caleb mikrofonu aldı.

“Bu gece gelenek gecesidir,” dedi. “Ay Tanrıçası’nı onurlandırırız. Kan bağlarımızı onurlandırırız. Ve Gümüşay’ın yeni Alfası olarak sürümüzün geleceğini güçlendirecek bir karar vermem gerekir.”

Fısıltılar yayıldı. Bir Alfa genelde konuşmazdı; bağını ilan eder, biterdi.

Caleb devam etti: “Eş, sadece kalbin çağrısı değildir. Güç, soy, liderlik… Bazen bağ bizi… yükümlülüklere sürükler.”

Ara’nın boğazı kurudu. Yükümlülük…?

“Tanrıça’dan rehberlik diledim,” dedi Caleb. “Ve kaderin bana yazdığı bağı reddedip, mantık ve güçle seçilmiş bir bağa yönelmeye karar verdim.”

Salon bir anda mezar kadar sessizleşti. Kader bağını reddetmek nadirdi; bedeni de ruhu da yakardı.

Caleb parmağını kaldırdı ve doğrudan Ara’yı işaret etti.

“Ara Van,” dedi, sesi cansız. “Ben, Alfa Caleb Thorn, seni eşim ve Lunam olarak reddediyorum.”

Ara’nın göğsünde görünmez bir ip kopmuş gibi oldu. Acı, bir bıçak gibi içinden geçti. Dizleri çözülürken Luna, kafatasının içinde bir uluma kopardı—bir yas uluması.

Ara nefes alamadı. “Neden?” diyebildi sadece.

Caleb cevap vermedi. Başını çevirip Ara’nın hemen yanındaki kadına baktı.

“Bianca Van… ileri gel.”

Ara’nın dünyası küçüldü. Bianca’nın yüzünde şok yoktu. Sadece zafer vardı.

Bianca, Ara’nın yanından geçerken kırmızı topuğu elbisenin eteğine takıldı; ince kumaş yırtıldı. Bianca bunu fark etmiş gibi bile yapmadı. Sahneye çıktı, Caleb’in elini tuttu.

“Kabul ediyorum, Alfam,” dedi ipek gibi bir sesle.

Kalabalık, neye uğradığını şaşırmış uğultularla dalgalandı. Caleb bir hırıltıyla susturdu.

“Bianca, bu sürünün gerçek Lunasına yakışır,” dedi. “Güçlü, güzel, layık. Ara ise zayıf.”

Ara gözlerini ailesine çevirdi. Babası Marcus, kadehini yudumladı ve göz göze gelmekten kaçındı. Annesi Cynthia alkışlıyordu. Gülümsüyordu. Sanki sahnede bir düğün değil de bir idam izlemiyormuş gibi.

Ara, cilalı zeminde yatarken acı ve utanç birbirine karıştı. Sonra emir geldi:

“Onu buradan götürün.”

Muhafızlar Ara’yı kolundan çekiştirirken, Ara Bianca’nın Caleb’e eğilip onu öptüğünü gördü.

O an, acının içinden bir şey doğdu.

Bir kıvılcım.

Ara, ölmeyeceğim diye düşündü. Ama affetmeyeceğim.

2. Bölüm: Omega Barakası ve Kırık Eller

Üç hafta sonra Ara, Van konağının sıcak odalarında değil; sürünün kenarında, rutubet kokan Omega barakasında yaşıyordu. Camlar rüzgârı kesmiyor, duvarlar küf soluyordu. Ara’nın yeri artık belliydi: görünmeyenlerin arasında.

Saray gibi görünen Alfa evinin mutfağında dizlerinin üstüne çökmüş, yerleri çamaşır suyuyla ovalıyordu. Parmakları kızarmış, çatlamıştı; eskiden iğne-iplik tutan eller artık kimyasal kokuyordu.

Bir ses tepeden geldi.

“Ah, işte buradasın.”

Bianca.

Ara başını kaldırmadı. Bianca’nın adımlarını tanırdı: kendinden emin, dünyaya borçluymuş gibi.

Bianca tekmeyle kirli su kovasını devirdi. Gri su, Ara’nın az önce temizlediği taşlara yayıldı.

“Ups,” dedi Bianca, gülerek. Parmağında pırlanta bir yüzük ışıldıyordu. “Misafirlerimiz var. Önemli misafirler.”

Ara dişlerini sıktı. Luna boğazında hırladı: Boğazını parçala.

Ara, hayır dedi içinden. Bize öldürmek için sebep verme.

“Evet, Luna,” dedi Ara, düz bir sesle.

“Yakında bana ‘Luna’ demeye alış,” dedi Bianca. Sonra topuğunu Ara’nın elinin üstüne bastırdı. İnce kemikler sızladı; Ara çığlık atmadı. Dudaklarını ısırdı.

Bianca eğildi, Ara’nın çenesini manikürlü parmaklarıyla kavradı.

“Caleb bana söyledi,” dedi fısıltıyla. “Seni reddettiğine sevindiğini. Sıkıcıymışsın. Silikmişsin. Ateşi olan bir kadın istiyormuş.”

Ara’nın gözleri yavaşça Bianca’ya kalktı. “O yüzden mi sınır raporlarını değiştirdin?” dedi sakin bir tonla.

Bianca’nın yüzü bir an dondu. Ara devam etti:

“Babamın ofisinde belgeleri gördüm. Stratejiyi ben hazırladım. Ama sen kendini ‘zekâ’ diye sattın. Caleb seni güçlü sanıyor çünkü sen onun gözüne öyle görünmeyi başardın.”

Bianca’nın dudakları kıvrıldı. “Akıllıymışsın,” dedi. “Ama aptal kalacaksın.”

Tam o sırada mutfağa Caleb girdi. Gömleğinin düğmelerini iliklerken bile Ara’ya bakmıyordu.

“İki saat sonra Kral geliyor,” dedi Caleb. “Seni bu halde görürse… bizi rezil edersen… zindana attırırım. Anladın mı?”

Ara başını eğdi. “Anladım, Alfam.”

Bianca tatlı bir sesle ekledi: “Onu göz önünden uzak tut.”

Kral…

Ara, barakada gece duyduğu fısıltıları hatırladı. Kral Damon Blackwood… Lycanaların hükümdarı, bütün şekil değiştiricilerin üstündeki isim. Kimileri onun bir yüzyıldır gülmediğini söylerdi. Kimileri, küçük hatalar için bile infaz emri verdiğini.

Ara, kovayı doğrulturken içinden acı bir kahkaha geçti.

Gelsin, dedi. Bu sürünün neye dönüştüğünü görsün.

Ara, o sırada bilmediği bir şeyi öğrenmek üzereydi: Bazı dualar, insan ağzından çıkmadan da duyulurdu.

3. Bölüm: Kralın Gelişi ve Altın Gözler

Öğle vakti, Alfa evinin havası değişti. Sanki görünmeyen bir fırtına kapının önünde bekliyordu. Ara, arka bulaşık bölümüne sürüldü; banket salonunda ise gülüşmeler, kadeh şıngırtıları, yapmacık nezaketler dolaşıyordu.

Baş Omega Martha içeri daldı; yüzü endişeli.

“Bir garson bayıldı,” dedi. “Kralın aurası… Dayanamamış. Ara, şarap servisine çıkman lazım.”

Ara hemen itiraz etti: “Caleb beni görünmez tutmamı söyledi.”

Martha acı bir gülümsemeyle, “Caleb şu an kendi gölgesinden korkuyor,” dedi. “Şu önlüğü tak. Başını eğ. Kimse hizmetliye bakmaz.”

Ara tepsiyi aldı, saçını düzeltmeye çalıştı. Kapıları itip büyük salona girdi.

Salon… sessizdi. Ölü sessizliği.

Masanın başında oturan adam, Caleb’i çocuk gibi gösteriyordu. Siyah takım elbisenin altında omuzları taş gibiydi. Saçları gece kadar koyu; yüzü yakışıklı ama tehlikeli. En korkuncu gözleriydi: sanki erimiş altın.

Kral Damon Blackwood.

Yemek yemiyordu. Şarap kadehini parmaklarının arasında çeviriyor, Caleb’i sıkılmış bir tanrı gibi izliyordu.

Caleb konuşuyordu: “Bu çeyrekte gelirimiz… yeni maden anlaşmaları sayesinde… yüzde on beş…”

Damon’un sesi derinden geldi. “Maden anlaşmaları mı?”

Sanki salonun taşları bile titreşti.

“İlginç,” dedi Damon. “Kutsal topraklarda madencilik kraliyet fermanıyla yasak değil miydi?”

Caleb’in yüzü bembeyaz oldu. “E-efendim, sınır—”

“Göreceğiz,” dedi Damon. “Bu odada korku kokusu var, Alfa Thorn. İştahımı kaçırıyor.”

Ara tepsisiyle masanın çevresinde dolaştı, kadehleri doldurdu. Başını eğmişti. Bianca’nın yanına geldiğinde, Bianca masanın altında Ara’nın bacağına tırnaklarını geçirdi. Ara irkildi; su sürahisi titredi, masaya birkaç damla sıçradı.

Bianca bir anda ayağa kalktı. “Sakar aptal!” diye bağırdı ve Ara’yı itti.

Ara geriye sendeledi; kristal sürahi elinden kaydı.

Ama yere düşmedi.

Bir el, inanılmaz bir hızla uzandı ve sürahiyi havada yakaladı. Aynı anda başka bir kol Ara’nın beline sarılıp onu düşmekten çekip aldı.

Ara, sert bir göğse yaslandı—granit gibi.

Nefesi kesildi. Başını kaldırdı.

Altın gözler, tam onun gözlerinin içine bakıyordu.

O an…

Ara’nın içinde bir tsunami koptu. Caleb’le hissettiği “çekim” bir mum aleviyse, bu… bir yangındı. Koku—fırtına bulutları, acı çikolata, saf güç—Ara’nın ciğerlerine doldu.

Luna, haftalardır inleyen Luna, kafasının içinde zaferle uludu: Eş. Eş. Eş.

Ara nefes alamadı.

Damon başını Ara’nın boynuna eğdi, koku bezine… tam oraya. Sesi bir hırıltıydı:

“Benim.”

Caleb ayağa fırladı. “Majesteleri, onu bırakın! O sadece bir Omega hizmetçi!”

Damon’un başı bir anda Caleb’e döndü. Altın gözler bir anlığına siyaha çaldı; sanki içindeki canavar göz kırptı.

“Bir daha konuş,” dedi Damon fısıltıyla. “Ve dilini koparırım.”

Sonra Damon tekrar Ara’ya baktı. Başparmağı Ara’nın çenesindeki kir izini sildi.

“Bunu kim yaptı?” diye sordu. “Kim… benim kraliçemi hizmetçiye çevirmeye cüret etti?”

Ara’nın gözleri doldu. Dilinin ucunda yüzlerce şey vardı ama ses çıkmadı.

Caleb, felaketi anlamadan konuştu: “Onu ben reddettim. Üç hafta önce. O… kusurlu.”

Salonun sıcaklığı bir anda düştü.

Damon Ara’yı yavaşça ayağa kaldırdı ama elini bırakmadı. Caleb’e döndü. Gülümsemedi; daha kötüsünü yaptı: sakinleşti. Metodik bir sakinlik.

“Onu reddettin,” dedi Damon. “Benim eşimi.”

Caleb kekelerken Damon alaycı bir kahkaha attı.

“Bir aptalın reddini taşıyıp hâlâ ayakta duran bir kadın… senden güçlüdür.”

Damon salonun tamamına döndü.

“Diz çökün.”

Bu bir rica değildi. Bir emir—en üst rütbenin emiriydi.

Sürü üyeleri, Bianca, Marcus, Cynthia… hatta Caleb bile dizlerinin üstüne çöktü. Auraları sanki omuzlarına dağ koymuştu.

Ara ise… ayakta kaldı.

Damon ona döndü, sonra herkesin önünde tek dizinin üstüne indi.

“Ben, Kral Damon Blackwood,” dedi, sesi gök gürültüsü gibi, “seni eşim, kraliçem ve hayatımın ışığı olarak seçiyorum. Dünyayı senin için yakarım. Beni kabul eder misin?”

Ara, diz çökmüş Caleb’e baktı. Bianca’nın yüzündeki şoku gördü. Annesinin titreyen ellerini.

Sonra Damon’un gözlerine baktı—ve o bakışta oyun yoktu.

Ara’nın sesi titredi ama netti: “Kabul ediyorum.”

Damon onu öptü. O öpücük, Ara’nın içindeki eski utancı bir anlığına bile olsa susturdu.

Damon başını kaldırdı ve sürüye döndü.

“Şimdi,” dedi soğuk bir tonla, “kraliçemi nasıl ‘eğittiğinizi’ konuşacağız.”

4. Bölüm: Tahtın Bedeli ve Hizmetin Dersleri

Damon bir sandalye istedi. Getirdiler—Caleb’in sandalyesini. Kral, salonun ortasına oturdu ve Ara’yı yanına, hatta kucağına çekti. Bu, bir güç gösterisiydi; “o benim” demenin saray dilindeki karşılığı.

Caleb, ter içinde: “Majesteleri, bunu özelde—”

Damon’un bakışı bir şimşek gibi çaktı. “Özelde mi? Kraliçemin ellerindeki çamaşır suyu yanıkları özel bir mesele değil.”

Bianca araya atıldı; kendini hâlâ sahnenin sahibi sanıyordu: “O tembeldi. Kaynaklarımızı tüketiyordu. Ona disiplin öğrettik.”

Damon Bianca’ya döndü. Bu, bir aslanın avına bakışıydı.

“Ellerini göster,” dedi.

Bianca, zafer kazanacağını sanarak ellerini uzattı. Yumuşak, lekesiz, pahalı yüzüklerle dolu.

Damon sonra Ara’nın elini kaldırdı. Kızarmış, çatlamış, küçük kesiklerle dolu.

“Bu,” dedi Damon yüksek sesle, “bir kraliçenin elidir. Çalışmış, acı çekmiş bir el.”

Sonra Bianca’ya baktı. “Bu ise… bir parazitin.”

Salonun içinden mırıltılar yükseldi.

Damon bir adım daha attı: “Sürü finanslarınız incelendi. Teknik olarak iflastasınız.”

Caleb itiraz etti ama Damon sözünü kesti: “Kraliyet hazinesinden borç alıp bunu kıyafetlere ve ziyafetlere gömmüşsün.”

Damon, Marcus ve Cynthia’ya yöneldi. “Kendi kızınızın köleleşmesine izin verdiniz.”

Marcus yalan söyledi: “Bu kadar kötü olduğunu bilmiyorduk.”

Damon’un hırıltısı yalanın boğazını sıktı. “Beta rütben düşürüldü. Mal varlığın sürü fonuna aktarılacak.”

Sonra Damon Caleb ve Bianca’ya döndü; gülümsedi—ama bu gülümseme, bıçak gibi.

“Ara’nın işi boşaldı,” dedi. “Bianca, o işi sen yapacaksın. Yerleri sen sileceksin. Tuvaletleri sen temizleyeceksin. Elli yıl—borç bitene kadar.”

Bianca’nın yüzü çöktü. “Hayır!”

“Ben kralım,” dedi Damon. “Ve ‘hayır’ kelimesini pek sevmem.”

Caleb umutlandı: “Ben… Alfa kalacak mıyım?”

“Kalacaksın,” dedi Damon. Caleb’in yüzü gevşedi.

Damon devam etti: “Ama hazineden elin kesildi. Kraliyet muhafızları burada kalacak. Bir hata… bir saygısızlık… geri dönerim. O zaman kelimelerle uğraşmam.”

Damon Ara’ya döndü. “Hazır mısın?”

Ara, bir an salonu süzdü. Bir zamanlar ona “aile” olan yüzler, şimdi ona yabancıydı. İçinde intikam değil, daha garip bir şey vardı: kapanış.

“Hazırım,” dedi.

Damon onu kucağına aldı, taşır gibi değil—değer verir gibi taşıdı.

Kapıdan çıkarken Bianca bağırdı: “Bu adil değil! O bir hiç!”

Damon arkasına bile bakmadan parmak şıklattı. Salonun camları içeri doğru patladı; kış rüzgârı mumları söndürdü, ışıklar titredi.

Karanlığın içinden Damon’un sesi geldi:

“O sizin kraliçeniz. Merhamet dileyin. Çünkü ben merhametli değilim.”

5. Bölüm: Obsidyen Şehir ve Saray Aynası

Yolculuk, Ara’nın hayatında gördüğü her şeyin tersiydi: zırhlı bir araç, yumuşak deri koltuklar, sessiz bir lüks. Ara, ilk saat boyunca “bu bir oyun olmalı” diye düşündü.

Ama Damon, oyun oynamıyordu. İlk yardım çantasını çıkarıp Ara’nın ellerini kendi elleriyle temizledi. Parmaklarının her çatlağına merhem sürdü. O kadar nazikti ki Ara, bunun daha da can yaktığını fark etti: şefkat, insanın alışkın olmadığı yerde acıtırdı.

“Niye ben?” diye fısıldadı Ara sonunda.

Damon gözlerini kaldırdı. “On iki yıldır seni arıyorum,” dedi. “Ve önümüzdeki yüzyıl boyunca seni izlemeyi planlıyorum.”

Ara gülmekle ağlamak arasında kaldı. “Caleb… zayıf olduğumu söyledi. Kurtum yok dedi.”

Damon’un ağzı bir çizgi oldu. “Caleb aptal.”

Ara kaşlarını çattı.

“Senin kurdun uyumuyor,” dedi Damon. “Saklanıyor.”

“Saklanıyor mu?”

“Bazı bağlar nadirdir,” dedi Damon. “Senin ruhun farklı bir frekansta. Normal bir Alfa’nın enerjisi seni tüketirdi. Kurtun seni korumak için geri çekildi. Bu zayıflık değil. Hayatta kalma içgüdüsü.”

Ara’nın gözlerinden yaş aktı. Yıllardır “bozuk” sandığı şeyin, onu hayatta tutan bir zekâ olduğunu ilk kez duymuştu.

Ara saraya vardıklarında nefesi kesildi. Obsidyen Şehir… cam ve beyaz taşla örülmüş, dağın yamacına kurulmuş modern bir kale-saray. Teknolojiyle büyünün birlikte yaşadığı bir yer.

Ara kapıdan iner inmez saray görevlileri eğildi.

“Hoş geldiniz, Kraliçem.”

Ara’nın başı döndü. Kraliçe kelimesi, üzerindeki elbiseden daha ağırdı.

Onu banyoya götürdüler. Saçları yıkandı, deri kokan geçmişi üzerinden akıp gitti. Aynada kendini gördüğünde bile tanıyamadı: Hazelnut gözler, kestane saçlar… ve sırtını dik tutmaya çalışan bir kadın.

Sonra bir elbise getirdiler: gece mavisi kadife, omuzları açık, belinden oturan, zarif ama güçlü.

Ara giydi. Bir sahneye çıkmak gibi, diye düşündü. Ama bu sefer figüran değilim.

Akşam olunca, Miss Higgins onu cam duvarlı bir kış bahçesine götürdü: Salarium.

Damon içerideydi.

Ama yalnız değildi.

Sarışın, uzun boylu, buz gibi güzel bir kadın Damon’un koluna dokunuyor, kulağına bir şey fısıldıyordu. Damon’un yüzünde sabırsızlık vardı.

Ara’nın içindeki eski yara kıpırdadı: Tabii, dedi zihni. Bir kralın seçenekleri olur.

Kadın Ara’yı gördü, baştan aşağı süzdü. Dudakları alaycı kıvrıldı.

“Demek bulup getirdiğin küçük sokak köpeği bu,” dedi, sesi bal gibi ama zehirli.

Damon anında Ara’ya yürüdü. “Ara,” dedi, “bu Leydi Genevieve Sterling.”

Genevieve kollarını çaprazladı. “Ve ben onun nişanlısıyım.”

Ara’nın kanı çekildi.

Damon’un sesi keskinleşti: “Eski nişanlı. Babamın elli yıl önce yaptığı anlaşma. Ben on yıl önce bozdum.”

“Konsey henüz onaylamadı,” dedi Genevieve, bir adım yaklaşıp Ara’nın çevresinde dönerken. “Bu kız tahta mı oturacak? Eğitim yok, soy yok. Bir hafta içinde saray onu çiğner.”

Ara, eski Ara olsaydı ağlardı. Kaçardı.

Ama eski Ara, Bianca’nın topuğunu elinde hissetmemiş olurdu. Eski Ara, reddedilmenin içini nasıl oyduğunu bilmezdi.

Ara, Damon’a baktı. Damon onu izliyordu. Müdahale etmiyordu. Savaşını kendin ver, der gibiydi.

Ara nefes aldı, omuzlarını geriye attı.

“Doğru,” dedi Ara. “Eğitimim yok. Soyum yok.”

Genevieve’in kaşı kalktı, zafer bekledi.

Ara bir adım yaklaştı. “Ama sende olmayan bir şeyim var.”

“Ne?”

Ara boynunu hafifçe çevirdi. Damon’un yolculuk sırasında bıraktığı eş işareti—ince, parlak bir iz—göründü.

“Onun işareti,” dedi Ara. “Ve cehennemden geçip hayatta kalmayı biliyorum. Senin şık elbisen ve zehrin beni korkutmaz.”

Ara’nın sesi daha da netleşti: “Kraliçene eğil… ya da çık.”

Genevieve’nin yüzü kızardı. Hışımla döndü ve gitti.

Damon, Ara’ya hafifçe güldü. “Harikaydın,” dedi.

Ara’nın dizleri titredi. “Kusacaktım,” diye fısıldadı.

Damon onun çenesini kaldırdı. “Konsey gücü sever. Ve sen… beş dakikada onlara elli yıldır görmedikleri bir şey gösterdin.”

Damon, iki kişilik küçük bir masaya yöneldi. Güllerin arasında yalnız bir akşam yemeği.

Ara, “Konsey beni kabul etmeyecek,” dedi.

Damon bir süre sustu. Sonra sesini düşürdü: “Kabul etmemelerinden daha büyük bir sorun var.”

Ara’nın kalbi sıkıştı.

“Senin hakkında bir şey öğrendim,” dedi Damon. “Van’lar senin biyolojik ailen değil.”

Ara’nın elindeki kadeh kaydı, taş zeminde paramparça oldu.

“Ne…?”

Damon cebinden telefonunu çıkardı, eski bir fotoğraf gösterdi: yırtık bir battaniye, üzerinde bir arma—gümüş bir hilal ve kan kırmızısı bir gül.

Ara’nın nefesi kesildi.

“Bu,” dedi Ara kısık sesle, “Kanay Sürüsü’nün arması.”

Damon başını salladı. “Evet. Tarihte ‘yok edildi’ sanılan… en vahşi, en güçlü sürü.”

Ara’nın dünyası yeniden sarsıldı. “Yani ben…”

“Kaybolmuş bir varis olabilirsin,” dedi Damon. “Ve Konsey bunu duyarsa… sadece seni sürgün etmeye çalışmaz. Seni öldürmeye çalışır.”

Ara, kırık camlara baktı. Gümüşay’daki drama bir çocuk oyunu gibi kaldı. Bu, bir taht savaşıydı.

“Ne yapacağız?” diye sordu.

Damon’un gülümsemesi karanlık ama kendinden emindi.

“Bala gideceğiz,” dedi. “Tacını takacağız… ve onlara dokunmaya cüret edip edemeyeceklerini göstereceğiz.”

6. Bölüm: Taç Balo’su ve Kanın Uyanışı

Obsidyen Sarayı’nın büyük balo salonu, cam ve altından bir gökyüzü gibiydi. Şehrin ışıkları aşağıda yıldızlar gibi uzanıyordu. İçerisi ise gerçek yırtıcılarla doluydu: on iki büyük sürünün Alfaları, aristokratlar, Yüksek Konsey’in yaşlı üyeleri.

Ara, mermer merdivenin tepesinde Damon’un koluna tutunmuş durdu. Kalbi, kaburgalarını yumrukluyordu.

“Bana köpekbalığı gibi bakıyorlar,” dedi Ara fısıltıyla.

“Çünkü öyleler,” dedi Damon. “Ama henüz bir leviathan görmediler.”

Herald asasıyla yere vurdu. “Majesteleri Kral Damon Blackwood ve eşi…”

Bir an duraksadı; Ara’nın adı salonun içinde tek başına yankılandı.

“Ara.”

Unvan yok, soyadı yok—yalnız bir isim.

Kalabalık uğuldadı. Bazıları koku üzerinden hüküm verdi: “Hizmetçi kokuyor.” “Silik.” “İnce.”

Merdivenin dibinde Herzog Sterling bekliyordu; yanında Genevieve, gümüş bir elbise içinde zafer gibi. Konsey üyeleri mor cüppeleriyle taş heykeller gibiydi.

Sterling eğildi ama Ara’yı yok saydı. “Majesteleri,” dedi, “bu bağın meşruiyeti hakkında sorular var.”

Damon’un sesi sertti: “Bağ mutlak.”

Sterling, salonun duyacağı şekilde konuştu: “Safkan Fermanı’na göre kral yalnız soylu kanlı bir eş alabilir. Aksi halde tahttan çekilmek ya da bağı reddetmek zorundadır.”

Bu, bürokrasi kılığında darbe girişimiydi.

Genevieve bir dosya fırlattı; içinden kar üzerindeki bir bebek fotoğrafı çıktı. “Bu kız bir buluntu,” dedi. “Adı yok, kanı yok. Ve biz… bir melezin tahta oturmasına izin vermeyeceğiz.”

Ara’nın içine utanç doldu. Bir an nefesi kesildi. Fotoğrafa baktı: evet, bebek oydu.

Damon’un bedeni gerildi; dönüşmeye hazırdı. Salonun içinde bir kıyım çıkabilirdi.

Ama Ara elini kaldırdı.

“Dur,” dedi.

Sesi yüksek değildi. Fakat cam kadehler titreşti. Damon bile dondu.

Ara, Damon’un korumasından çıktı ve Sterling’e doğru yürüdü.

“Kan diyorsunuz,” dedi. “Saflık diyorsunuz. Adım yok diye gücüm de yok sanıyorsunuz.”

Sterling alay etti: “Güç mirastan gelir.”

Ara Damon’a dönmeden konuştu: “Göster onlara.”

Damon battaniyenin fotoğrafını kaldırdı.

Sterling’in yüzü bir anda kül gibi oldu. Konsey üyelerinden biri fısıldadı: “Kanay…”

Genevieve bağırdı: “Yalan! Onlar yok edildi!”

Damon’un sesi taş gibi indi: “Onlar savaşçıydı. Ve kraliyet ailesinin bir zamanlar korktuğu tek sürüydü.”

Sterling, saldırıya geçti: “Eğer gerçekten o kandan ise, kanıtlasın. Kanay soyunun Alfa emrine bağışık olduğu söylenirdi.”

Sterling muhafızlara döndü. “Onu diz çöktürün. Alfa emri: ÇÖK!”

Muhafız kaptanı aurasını saldı; salonun yarısı dizlerinin üstüne çöktü. Damon bile zorlandı.

Ara ise…

Kıpırdamadı.

Saçları geriye savruldu, elbisesi rüzgârla titredi ama dizleri bükülmedi.

Ara, kaptana sakin bir merakla baktı.

“Hepsi bu mu?” dedi.

Salon karıştı. Fısıltılar çığ gibi büyüdü: “Bağışık…” “İmkânsız…”

Genevieve çıldırmış gibi çorabından gümüş bir hançer çekti. “O bir canavar!” diye bağırdı ve Ara’ya atıldı.

Zaman yavaşladı.

Ara düşünmedi. İçgüdü devreye girdi. Luna değil—daha derin, daha eski bir şey uyanıyordu. Sanki kanında uyuyan bir yaratık gözlerini açıyordu.

Ara, Genevieve’in bileğini havada yakaladı.

Çarpışmanın sesi, bir silah patlaması gibi yankılandı. Ara hançeri düşürdü, sonra Genevieve’i omzunun üzerinden atıp mermer zemine öyle sert çarptı ki taş çatladı.

Ara’nın gözleri artık ela değildi.

Kızıl.

Salon, ilkel bir korkuyla sessizleşti.

Ara’nın sesi katmanlı çıktı; sanki iki kişi konuşuyordu:

“Bir kraliçe mi istiyordunuz?”

Alfalar birer birer diz çöktü. Konsey üyeleri yere indi. Sterling titreyerek başını eğdi.

Damon Ara’ya yaklaştı, elini tuttu. Gözlerinde korku yoktu—hayranlık vardı.

“Yaşasın Kraliçe,” dedi.

Ve tam o anda…

Bir patlama sarayı sarstı. Cam kubbe çatladı, kırıklar yağmur gibi düştü. Siyah giyimli adamlar tavandan iplerle indi. Silahlar… gümüş mermiler… özel bıçaklar…

“Kanay cadısını öldürün!” diye bir ses yankılandı.

Balo, bir anda mezbahaya döndü.

Damon tam dönüşmeye başladı; dev bir siyah yaratığa. Bir saldırganı havaya savurdu, neredeyse ikiye ayırdı.

Ara ayakkabılarını fırlatıp eteğini yırttı; hareket etmek için. Üç saldırgan ona koştu—bir kadın gördüler, kolay av sandılar.

Yanıldılar.

Ara su gibi aktı. Bir bıçaktan eğildi, bir kolu yakalayıp adamın dengesini bozdu, diğerine tekmeyle boğaz vurdu. İçindeki yılların aşağılanması, her hareketle dışarı çıkıyordu.

Damon kükredi: “Çıkışlar!”

Ara, dumanın arasında bağırdı: “Kapılar kilitli! Misafirler içeride!”

Ara, Sterling’i masanın arkasında saklanırken gördü. Onu yakasından çekti.

“Bunu sen yaptın,” dedi.

Sterling ağladı: “Sadece korkutmak istedim! Ben… ben onları tuttum ama—”

Ara onu itti. “Düzelt. Yoksa seni ben düzeltirim.”

Tam o sırada, gri postlu dev bir Rogue Alfa salonun ortasına indi. Elinde bir tetikleyici vardı.

“Durun!” diye bağırdı. “Sütunların altına patlayıcı yerleştirdim. Bir hareket… bu dağ çöker. Hepiniz gömülürsünüz.”

Damon’un dişleri kanla kaplıydı. “Ne istiyorsun?”

Rogue Alfa, Ara’yı işaret etti. “Onun kafasını. Bu soy… babamı savaşta öldürdü.”

Damon ileri atılacaktı ki Ara elini Damon’un göğsüne koydu.

“Bırak,” dedi.

Ara ortaya yürüdü. Rogue Alfa’ya baktı.

“Dövüş istiyorsun,” dedi sakin bir tonla. “Öyleyse teke tek. Ben kazanırsam bombaları çözer ve gidersin. Sen kazanırsan… başımı alırsın.”

Damon’un sesi, bir fırtına gibi: “Ara, hayır.”

Ara gözünü kırpmadan içten, zihinsel bir bağla Damon’a ulaştı: Güven bana.

Rogue Alfa güldü ve saldırdı.

Ara dönüşmedi. Gerek de yoktu.

Kendisini yere bıraktı, kayarak onun altından geçti. Elini Rogue’un karnına saplar gibi yapıştırdı ve bir şey fısıldamadı—emri sesiyle değil, ruhuyla gönderdi.

Bir kelime değil, bir ağırlık: Uyu.

Rogue havada sendeledi, sütuna çarptı ve tetikleyici elinden düştü.

“Şimdi!” diye bağırdı Ara.

Damon yıldırım gibi fırladı, tetikleyiciyi yerden kaptı.

Ara, Rogue’un sırtına atladı. Kolunu boğazına doladı. İçindeki kızıl güç, gözlerinde ateş oldu.

“Ben Kanay’ım,” diye hırladı. “Ve burası… benim krallığım.”

Bir çatırdama.

Rogue gevşedi.

Salon bir anda sessizleşti. Saldırganlar silahlarını bıraktı. Konsey diz çöktü. Aristokratlar nefes bile almıyordu.

Ara, kan ve toz içinde, yırtık elbisesiyle ayakta durdu.

“Başka var mı?” diye sordu. “Soyumu sorgulamak isteyen?”

Kimse kıpırdamadı.

Damon, kalabalığı umursamadan Ara’yı kollarının arasına aldı. “Sen…” dedi nefes nefese. “Sen delicesine muhteşemsin.”

Ara, yorgun bir gülümsemeyle başını Damon’un göğsüne yasladı. “Ben… sadece artık kaçmıyorum,” dedi.

Damon onu kaldırdı. “Kraliçeye yol verin,” diye kükredi.

Ve insanlar… yol verdi.

7. Bölüm: Baharın Sessiz İntikamı

Aylar geçti. Kar eridi, Obsidyen Şehir’de bahar geldi. Sarayın üstünde güneş, cam duvarlarda altın gibi kırılıyordu.

Gümüşay Sürüsü ise değişmişti. Kraliyet denetçileri geldi, kasalar açıldı, yalanlar ortaya döküldü. “Asil aile” masalı bitti.

Ve mutfağın arka tarafında, sıcak yağ kokusu içinde Bianca çalışıyordu.

Ellerine baktı: çatlaklar, kızarıklıklar. Ara’nın eski elleri gibi.

Caleb, lavabo başında yanık tencereleri ovalıyordu; omuzları düşmüş, gözleri boş.

Duvar köşesindeki küçük televizyonda kraliyet haberleri açıktı.

Sunucu, heyecanla konuşuyordu: “Kral Damon ve Kraliçe Ara, sahipsiz yavrular ve eşsiz kurtlar için YeniAy Vakfı’nı duyurdu. Kraliçe’nin ayrıca…”

Ekranda Ara belirdi. Taç takıyordu. Gülümsüyordu. Güçlü görünüyordu—ama daha önemlisi, seviliyor gibiydi.

Caleb’in elindeki sünger durdu. Boğazı düğümlendi. “Güzel…” dedi istemsizce. “Çok güzel.”

Bianca hiçbir şey söylemedi. Sadece ellerine baktı, sonra ekrana. Ne kadar ovalarsa ovalsın, bazı lekelerin çıkmadığını ilk kez anladı.

Obsidyen Sarayı’nda Ara, balkon korkuluğuna dayanmış gün batımını izliyordu. Damon arkasından geldi, kollarını beline sardı. Elini Ara’nın karnına koydu; bu dokunuş bir müjde gibi sessizdi.

“Mutlu musun?” diye sordu Damon.

Ara başını geriye yasladı, Damon’un sıcaklığını içine çekti.

“Mutlu olmaktan öte,” dedi. “Ben… eve döndüm.”

Bazı hikâyeler intikamla biter sanılır. Ara’nınki intikamla başlamıştı; ama ev, sevgi ve kendi gücünü tanıma ile bitti. Çünkü bazen en büyük zafer, seni kıran insanların seni bir daha kıramayacağını bilmektir.