Dokuz Kız ve Bir Kader: Nesiller Boyu Süren Gerçek Bir Aşk, Kayıp ve Mucize Hikayesi

1983 yılının bir Mart sabahıydı. Güney Brezilya’daki küçük bir kasabanın üzerinde hava serin ve gökyüzü açıktı. Hiçbir şey, 27 numaralı evde bir adamın hayatını sonsuza dek değiştirecek bir şeyin olacağının habercisi değildi: Antonio Ribeiro.

Antonio otuz altı yaşında, sarı saçlı ve sakin gözlüydü. Çocukluğundan beri toprak işleriyle uğraşıyordu. Eşi Helena Duarte ile birlikte arka bahçelerinde küçük bir dükkan işletiyorlardı.
On iki yıllık evlilikleri boyunca kahkahaları, hasatları, sessizlikleri… ve bir de üzüntüyü paylaşmışlardı: Çocuk sahibi olamıyorlardı.

Helena iki düşük yapmış ve en acımasız teşhisi duymuştu:

“Hamileliği üç aydan fazla sürdüremeyeceksin.”

Ancak tüm olasılıklara rağmen, 1982’de bir mucize gerçekleşti.
Helena hamile kaldı.

Bunu aylarca gizli tuttular. Helena işini bıraktı ve vücuduna sanki camdan yapılmış gibi baktı.

Antonio onun koruyucu gölgesi oldu.

İlk başta ikiz olacakları söylendi. Sonra beşizler.

Ve sonunda, Porto Alegre’deki hastanede şaşkınlık doruktaydı: dokuz kız.

Kimse vücudunun buna nasıl dayanabildiğini anlamadı. Doktorlar ona “Tanrı’nın mucizesi” diyordu.

Helena gülümsedi ve şöyle dedi:

“Her biri, yıllarca dökülen gözyaşlarının bir ödülü.”

12 Mart 1983’te, saat 10:47’de ilki doğdu.

10:48’de ikincisi.

10:49’da üçüncüsü.

Ve böylece, sadece birkaç dakika içinde, mavi gözlü ve açık renk saçlı dokuz küçük kız dünyaya geldi.

Antonio, kuluçka makinesinin camından onları izlerken titreyen bir sesle tekrarladı:

“Onlar benim kızlarım. Hepsi… benim kızlarım.”

Ama o cenneti yaşarken, kader en acımasız darbesini indirmeye hazırlanıyordu.

Helena’nın kanaması başladı. Doktorlar iki saat mücadele etti, ancak saat 13:31’de hayatını kaybetti.

Antonio bunu öğrendiğinde hastane koridorunda dizlerinin üzerine çöktü. Çığlık atmadı. Konuşmadı.

Sadece mırıldandı:

“Tanrım, bana güç ver. Devam etmek için dokuz sebebim var.”

Günler geçti. Basın geldi.
Bütün ülke “dokuz kızlı adamı” tanıyordu.

Antonio şöhret istemiyordu. Sadece zaman istiyordu.
Gecelerini yenidoğan ünitesinde, Helena’ya mektuplar yazarak geçirdi ve bunları beşiklerin yanındaki küçük bir kutuya bıraktı.

Birinde şöyle yazmıştı:

“Helena, nasıl yapacağımı bilmiyorum ama yapacağım. Onlar için. Senin için.”

Ve yaptı da.

Kızlar hayatta kaldı.

Onlara Ana, Lara, Sofía, Clara, Elisa, Julia, Elena, Luisa ve Bianca isimlerini verdi.

Kendi elleriyle onlara beşik yaptı ve odanın duvarına, kurutulmuş çiçeklerle süslenmiş Helena fotoğrafının etrafına isimlerini yazdı.

Bütün kasaba onun etrafında toplandı. Ona yiyecek, giyecek, çocuk bezi getirdiler.

Ama Antonio sadaka istemiyordu; düzen istiyordu.

Çalışma programlarını, vardiyaları, renkleri o düzenliyordu.

Onları beslemeyi, dikiş dikmeyi, ateş düşürmeyi, saç örmeyi öğrendi.

Kızlar beş yaşına geldiklerinde, onlara baş harflerinin ve mavi bir taşın olduğu bir kolye verdi.

Onlara şöyle dedi:

“Dokuz kişisiniz ama tek olarak doğdunuz. Bunu asla unutmayın.”

Büyüdüler. Ergenlik bağırış çağırış, gözyaşları ve kapalı kapılar getirse de, hiçbiri babasının yanından ayrılmadı. Emir vermedi. Dinledi.

O bir işaret fişeği, bir sığınak ve bir yuvaydı.

Bir gün, en küçükleri Bianca bir mektupla geldi. Mektup genetik bir testti.

Kız kardeşlerinin DNA’sını paylaşmadığını yazıyordu.

Antonio’nun nutku tutulmuştu.

Sonra ona gerçeği söyledi: Doğduğu gece, bebeklerden biri hayatta kalmamıştı.

Ona trajediyi anlatamayan hastane, saatler önce terk edilmiş yeni doğmuş bir bebek vermişti.

“Sen benim öz kızım değilsin,” dedi sesi titreyerek, “ama hayatımın her günü seçtiğim kızımsın.”

Bianca ağladı ama bir yandan da gülümsedi.

Kız kardeşleri ona teker teker sarılıp hep bir ağızdan:

“Sen her zaman bizden biriydin ve her zaman bizden biri olacaksın.”

Yıllar geçti.
Antonio yaşlandı.

Kızları evlendi, seyahat etti ve okudu.

Ama evdeki Pazar günleri kahkaha, makarna ve sarılmalarla dolu, hiç eksik olmazdı.

Ta ki bir gün Helena’nın yazdığı eski, sararmış bir mektup bulana kadar.

Doğumundan haftalar önce yazılmıştı.

Mektupta şöyle yazıyordu:

“Başıma bir şey gelirse, Antonio’ya bunun benim seçimim olduğunu söyle.
Onlara hayat vermeyi seçtim, hayatıma mal olsa bile.
Benim için ağlamalarını istemiyorum; benim için yaşamalarını istiyorum.”

Antonio otuz yıl sonra ilk kez ağladı.

Kızları ona sarılırken, bir kapanış hissi, her şeyin sonunda anlam kazandığını hissettiler.

Haftalar sonra, kaderin bir cilvesi gibi görünen bir şey oldu:
tüm kızlar aynı anda hamileydi.

Bütün kasaba yine Ribeiro ailesinden bahsediyordu.

Birlikte doğan dokuz kadın artık birlikte hayat verecekti.

Ve istisnasız hepsi oybirliğiyle aynı şeye karar verdi:

“Her kıza Helena adı verilecek.”

Antonio, sandalyesinde otururken gökyüzüne baktı, gülümsedi ve mırıldandı:

“Teşekkür ederim aşkım. Mirasın devam ediyor.”

Aylar sonra, ülkenin dört bir yanındaki farklı hastanelerde dokuz küçük Helena doğdu.

Döngü tamamlanmıştı.

Ve böylece, tek başına dokuz kız çocuğu büyüten adamın hikâyesi, gerçek aşkın ölümle bitmediğini, sadece şekil değiştirdiğini öğrenen bir ailenin efsanesi haline geldi.