Ormandan yaralı bir gorili kurtardı… Yıllar sonra tekrar karşılaştılar ve hayvanın yaptığı herkesi hayrete düşürdü

Bir gün, bir adam ormanın ortasında küçük, yaralı bir goril buldu. Nemli çimenlerin üzerinde yatıyor, zar zor nefes alıyordu ve bacağında derin bir yara vardı. Onu görmezden gelemezdi: dikkatlice paltosuna sarıp eve götürdü.

Haftalarca ona özveriyle baktı. Bandajlarını değiştirdi, biberonla besledi, ateşin başında sıcak tuttu ve sanki kendi kızıymış gibi şefkatle konuştu.

İlk başta korkudan titreyen goril, ona güvenmeye başladı. Birkaç ay içinde, derin ve şaşırtıcı derecede nazik bakışlara sahip güçlü bir hayvana dönüştü. Aralarında kopmaz bir bağ oluştu.

Ama yasa açıktı: Vahşi bir hayvanı evcil hayvan olarak beslemek yasaktı. Bir gün, komşular pencerelerinden gorilin devasa bedenini görüp yetkilileri uyardılar.

Ertesi gün hayvan kontrol görevlileri geldi. Adam gözyaşları içinde götürülmemesini rica etti ve kimseye zarar vermeyeceğine dair güvence verdi. Ama karar çoktan verilmişti.

Goril başka bir yere taşındı ve adam boş evinde yalnız kaldı. Günlerce boş kafesin önünde oturup, eskiden oynadığı eski bir ipi okşadı, gözlerinden yaşlar boşandı.

Yıllar geçti. Goril bir hayvanat bahçesine götürüldü ve hızla uyum sağladı. Bakıcıları onun zekâsına ve sakinliğine hayran kaldılar: Asla saldırganlık göstermezdi, sadece insanlara karşı derin bir merak duyardı, sanki birini arıyormuş gibi.

Bu arada adama beyin kanseri teşhisi kondu. Doktorlar ona sadece birkaç hafta ömrü kaldığını söylediler. Neredeyse konuşamıyor veya yürüyemiyordu ama tek bir düşünce onu ayakta tutuyordu: arkadaşını son kez görmek istiyordu.

Bu hikaye tüm topluluğu etkiledi ve hayvanat bahçesi son dileğini yerine getirmeyi kabul etti.

Bir araya geldikleri gün, yaşlı adam bir sedye üzerinde, battaniyeye sarılı halde içeri getirildi. Nefes almakta zorlanıyordu ama dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. İşçiler bölmenin kapısını açıp onu dikkatlice yaklaştırdılar. Goril, sırtı onlara dönük, sakin bir şekilde oturuyordu.

Hafif bir öksürük sesi duyunca başını çevirdi. Birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı, sanki gördüklerine inanamıyormuş gibi onu izledi. Sonra herkes nefesini tutarken, adım adım ona doğru yavaşça yürümeye başladı.

Bakıcılar her türlü tepkiye hazırlıklıydı: Yıllar geçmişti ve kimse hayvanın onu hatırlayıp hatırlamayacağını bilmiyordu.

Sonra akla hayale gelmeyecek bir şey oldu. Goril sedyenin yanına diz çöktü, elini kokladı, derin, yankılanan bir ses çıkardı… ve ona sarıldı.

Kadın, sanki incitmekten korkuyormuş gibi, onu sıkmadan, nazikçe tuttu. Gözleri ışıkla doldu, nefesi hızlandı ve neredeyse bir çığlık gibi yumuşak bir ses boğazından kaçtı.

Adam elini kaldırıp başını okşadı. Zayıfça gülümsedi.

Kimse gözyaşlarını tutamadı. Goril, sanki kendi dilinde konuşuyormuş gibi, yanında hafifçe sallanarak, alçak sesler çıkararak kaldı.

Dakikalar sonra yaşlı adam gözlerini kapattı ve nefesi kesildi.

Goril hareket etmedi. Orada, sessizce, arkadaşını izleyerek kaldı. Ve sonunda onu alıp götürdüklerinde, ancak o zaman onlara yaklaşmalarına izin verdi, onlara hüzünle baktı, sanki kendisini bir eşit olarak seven tek kişiyi kaybettiğini anlamış gibi.