1524 – Norveç Ormanlarında Gizlenen ve Kimsenin Konuşmaya Cesaret Edemediği Tüyler Ürpertici Olay

.

Karanlık Manastırın Laneti

1524 yılının sert ve kasvetli bir kışı Norveç’in batı kıyılarındaki küçük Vos kasabasını ağır bir sis gibi kaplamıştı. Dağlar karla örtülüydü, rüzgâr vadilerden uğuldayarak geçiyor ve insanların içine açıklayamadıkları bir huzursuzluk bırakıyordu.

Ancak kasabayı saran korku sadece kıştan gelmiyordu.

Son aylarda çocuklar kayboluyordu.

Başlangıçta herkes bunun kurtların işi olduğunu düşündü. Dağların eteklerinde yaşayan kurt sürülerinin aç kaldığı, bu yüzden köylere kadar indiği söylendi. Ama kısa süre sonra kaybolan çocukların sayısı artmaya başladı.

Üstelik garip bir şey vardı.

Ne kan izi vardı ne de yırtılmış kıyafetler.

Sanki çocuklar rüzgârın içinde eriyip gitmişti.

Kasabanın insanları fısıltıyla aynı ismi konuşmaya başladı:

Svartog Manastırı.

Ormanın derinliklerinde bulunan bu eski taş yapı yıllardır gizemli bir yer olarak biliniyordu. Orada yaşayan rahipler halktan uzak durur, kasabaya nadiren inerdi. Başlarında ise tuhaf ve sert bir adam vardı: Rahip Stolt.

Stolt’un vaazları kasabaya bazen ulaşırdı. Tanrı’nın gazabından, günahın insan ruhunu nasıl kirlettiğinden ve çocukların bile doğuştan günahkâr olduğundan bahsederdi.

Bazı insanlar onun söylediklerini kutsal buluyordu.

Ama çoğu kişi bu sözlerin içinde bir tür delilik olduğunu hissediyordu.

Bir gece marangoz Vidar Sncker’ın oğlu Morten de kayboldu.

Morten on yaşında, sarı saçlı, neşeli bir çocuktu. Herkes onu severdi. Vidar kasabanın en dürüst adamlarından biriydi ve oğluna düşkündü.

Morten’in kaybolduğu gece Vidar sabaha kadar ormanda onu aradı.

Ama bulamadı.

Üç gün sonra bir söylenti yayıldı.

Bir avcı, ormanın içinde manastıra giden eski bir patikada küçük bir ayakkabı bulduğunu söylemişti.

Ayakkabı Morten’indi.

Bu haber kasabayı ayağa kaldırdı.

Artık kimse kurtlardan bahsetmiyordu.

Kasabanın birkaç cesur adamı bir araya geldi: Johan Bakken, avcı Göran, çiftçi Knut, demirci Yohan ve diğerleri.

Hepsinin ortak bir korkusu vardı.

Çocuklar.

Ve ortak bir şüphesi.

Manastır.

Gece çöktüğünde sekiz adam sessizce ormana girdi. Ellerinde meşaleler, baltalar ve av bıçakları vardı.

Kar dizlerine kadar geliyordu.

Orman karanlıktı.

Ama içlerinde yanan öfke onları ileri götürüyordu.

Saatler sonra Svartog Manastırı’nın taş duvarları karanlığın içinden ortaya çıktı.

Yapı eskiydi, siyah taşlardan yapılmıştı ve pencereleri neredeyse hiç ışık vermiyordu.

Kapı kilitli değildi.

Bu daha da korkutucuydu.

 

Adamlar içeri girdi.

Manastırın içinde ağır bir rutubet kokusu vardı. Koridorlar dar ve karanlıktı.

Sessizlik neredeyse kulakları acıtıyordu.

Sonra bir ses duydular.

Ağlama sesi.

Çok zayıf bir çocuk ağlaması.

Ses aşağıdan geliyordu.

Bir taş merdivenden indiler ve yeraltı mahzenlerine ulaştılar.

Orada gördükleri şey hayatları boyunca unutamayacakları bir manzaraydı.

Duvarlara zincirlenmiş çocuklar vardı.

Bazıları baygındı.

Bazıları ağlıyordu.

Bazıları ise sadece boş gözlerle bakıyordu.

Vidar Sncker titreyerek hücrelerden birine yaklaştı.

Kapıyı açtı.

İçeride kimse yoktu.

Ama yerde bir şey vardı.

Küçük bir gömlek.

Kana bulanmıştı.

Morten’in gömleği.

Vidar’ın boğazından hayvanı andıran bir çığlık koptu.

Tam o anda koridorda ağır çizmelerin sesi yankılandı.

Adamlar döndü.

Koridorun sonunda Stolt belirmişti.

Yanında sekiz iri rahip vardı.

Hepsinin elinde gürzler ve kılıçlar bulunuyordu.

Stolt’un gözleri ateş gibi yanıyordu.

“Tanrı’nın işine karışıyorsunuz,” diye bağırdı.

“Bu çocuklar arındırılıyor. Günahlarından temizleniyorlar. Ya Tanrı’nın huzuruna saf çıkacaklar… ya da denemeye dayanamayacaklar.”

Johan öfkeyle ileri çıktı.

“Bu arınma değil,” dedi.

“Bu cinayet.”

Stolt sadece gülümsedi.

Sonra bağırdı:

“Tanrı’nın çocuklarını savunun!”

Rahipler saldırdı.

Dar koridorda korkunç bir savaş başladı.

Demirci Yohan elindeki ağır çekici savurdu ve Rahip Gunar’ın kolunu kırdı.

Kemik sesi taş duvarlarda yankılandı.

Knut sırtında küçük oğlu Petteri ile savaşıyordu. Bir eliyle çocuğunu tutuyor, diğer eliyle baltasını sallıyordu.

Üç rahibi geri püskürtmeyi başardı.

Göran gölgelerin içinde hareket ediyordu.

Bir avcı gibi.

Sessiz ve hızlı.

Ama en korkutucu olan Vidar’dı.

O artık bir baba değildi.

Acıyla çıldırmış bir adamdı.

Doğrudan Stolt’a doğru koştu.

“Katilsin!” diye bağırdı.

Ama Stolt güçlüydü.

Elindeki ağır haçı kaldırdı ve Vidar’ın kafasına indirdi.

Vidar yere yığıldı.

Stolt zafer çığlığı attı.

Tam o anda karanlıktan bir gölge çıktı.

Göran.

Av bıçağı elinde parlıyordu.

Hiç tereddüt etmedi.

Bıçağı Stolt’un kaburgalarının arasına sapladı.

Stolt’un gözleri büyüdü.

Kan dudaklarından akmaya başladı.

“Beni… yaraladın,” diye hırıltıyla söyledi.

“Tanrı seni lanetleyecek.”

Göran bıçağı daha derine itti.

“Tanrı,” dedi soğuk bir sesle,

“çocuklara işkence edenleri lanetler.”

On dakika süren savaşın sonunda koridor kanla kaplanmıştı.

Dört rahip ölmüştü.

Diğerleri yaralıydı.

Stolt ise ölümün eşiğindeydi.

Johan onun yanına diz çöktü.

“Diğer çocuklar nerede?” diye sordu.

Stolt delice bir gülümsemeyle baktı.

“Onlar çoktan Tanrı’ya gitti,” dedi.

“Zayıflar arınmaya dayanamadı.”

Sonra son nefesini verdi.

Ama hayatta kalanlar vardı.

Yeraltı tünellerinde saklanan 18 çocuk bulundu.

Korkmuş, aç ve yaralıydılar.

Adamlar onları manastırdan çıkardı.

Vos kasabasına dönüş hem bir zafer hem de büyük bir trajediydi.

Üç gün sonra yetkililer manastıra geldi.

Mahzenlerde zincirler bulundu.

İşkence aletleri bulundu.

Kanla karışmış buz gibi suyla dolu vaftiz havuzları bulundu.

Ama en korkuncu ormandaydı.

Dokuz küçük mezar.

Rahip Stolt’un odasında 200 sayfalık bir günlük de bulundu.

İçinde korkunç notlar vardı.

“100 kırbaç yetmedi.”

“Yarın 150 olacak.”

“Astrid çok iyi ilerleme kaydediyor.”

“Yakında son dönüşüme hazır olacak.”

Gerçekler ortaya çıktıkça kasaba sarsıldı.

Yargıç Eden’in neden yıllardır sessiz kaldığı da anlaşıldı.

Kendi gayrimeşru kızını gizlice manastıra göndermişti.

Sırrının ortaya çıkmasından korktuğu için hiçbir şikâyeti araştırmamıştı.

Eden görevden alındı.

Sürgüne gönderildi.

22 Ağustos 1524’te hayatta kalan rahipler yargılandı.

Kasaba meydanında asıldılar.

Kraliyet emriyle Svartog Manastırı yakıldı.

Taş duvarlar yıkıldı.

Arazi lanetli ilan edildi.

Ama gerçek yaralar daha derindeydi.

Johan Bakken hayatının geri kalanını kızına adadı.

Astrid uzun süre konuşamadı.

Geceleri kabuslarla uyanıyordu.

Ama yıllar geçti.

Zaman bazı yaraları yavaşça iyileştirir.

Astrid sonunda tekrar gülümsemeyi öğrendi.

Yirmi yaşında evlendi.

Uzun bir hayat yaşadı.

Yetmiş iki yaşına geldiğinde hâlâ o günleri hatırlıyordu.

Ölümünden kısa süre önce bir tarihçiye röportaj verdi.

Şöyle dedi:

“O manastırda olan şey ibadet değildi.”

“Bu, din kılığına girmiş şeytanın işiydi.”

“Babam ve diğerleri gerçek kahramanlardı.”

“Gerçek sevgi Stolt’un anlattığı şey değil.”

“Gerçek sevgi bir ebeveynin çocuğu için duyduğu saf sevgidir.”

Bugün o manastırın yerinde sadece yosun tutmuş temel taşları var.

Orman sessizdir.

Ama rüzgâr ağaçların arasından geçerken bazen tuhaf sesler duyulur.

Bazı köylüler geceleri çocukların gülüşlerini duyduklarını söyler.

Artık ağlama değil.

Sadece neşeli kahkahalar.

Belki de sonunda huzur bulmuşlardır.

Ve tarih bize aynı dersi tekrar tekrar fısıldar:

Bir toplumun gerçek değeri, en savunmasız olanları nasıl koruduğuyla ölçülür.