Garson Her Sabah Yaşlı Adama Yardım Ediyordu — Bir Gün Avukatları 4 Korumasıyla Geldi
Fatih’te Fevzi Paşa Caddesi’nin köşesindeki Jandarma Lokantası zarif değildi; kareli plastik örtüler, nem lekeli tavan, kızarmış soğan ve sade kahve kokusu… Ayşe Yılmaz, 26 yaşında, üç yıldır burada garsondu. Her sabah 5.30’da kalkar, 6.30’da kapıyı açar, kahveyi demler, masaları silerdi. İlk müşteri neredeyse hep aynıydı: Mehmet Bey. Seksenine yaklaşmış, ince, kambur, eski bir gri paltoyla, siyah ahşap bastonunun tak tak sesiyle 7.30’da içeri girer, penceredeki ikinci masaya oturur, şekersiz siyah kahve ve tereyağlı iki tost isterdi. Bozuk paraları titreyen parmaklarla sayar, 10 lira 50 kuruşu eksiksiz bırakırdı. Ayşe, onun cimriliğinden değil yokluktan yaptığını bilirdi; kahvesini sıcak, tostunu taze tutar, gülümseyerek “Yarın görüşürüz, Mehmet Bey” derdi.
Bir Aralık sabahı kar yağarken Mehmet Bey gelmedi. 7.45’te endişe büyüdü, 8.15’te kapı açıldı ama içeri giren dört koruma ve iki avukattı. Noter Ali Demir, Ayşe’yi arka ofise aldı ve sarsıcı gerçeği açıkladı: Mehmet Bey, yani Mehmet Kılıç, Kılıç Holding’in kurucusu ve Türkiye’nin en zenginlerindenmiş; dün akşam vefat etmiş ve Ayşe’ye bir vasiyet bırakmıştı. Ayşe’nin nefesi kesildi. Ali, “O mütevazı yaşamayı seçti, kimliğini gizledi; siz ona insan gibi davrandınız” dedi ve vasiyeti okudu: Bomonti’de piyasa değeri 2 milyon lira olan bir daire, Kılıç Holding’de 500 bin lira değerinde hisse (yıllık temettü gelirli), 100 bin liralık eğitim fonu ve ilk yıl için 100 bin lira nakit. Ayşe ağladı; sevinçten değil, dünyasının yerinden oynamasından.
Cenazede, Zincirlikuyu’da, pahalı paltoların gölgesinde arka safta durdu. Mehmet’in oğulları soğuk yüzlerle töreni izlerken büyük oğlu Kemal, Ayşe’ye yaklaşıp “Babam bize yüz milyonlar bıraktı, size daire ve hisseler… Bu adil değil” dedi. Ayşe susmayı seçti. Paranın değil, görülen insanlığın miras olduğunu hissediyordu.
İki ay sonra Bomonti’deki daireye taşındı, lokantadan ayrıldı, eğitim fonuyla psikolojiye kaydoldu. Fakat mutluluk eksik kaldı. Mehmet Bey’in bir sözünü hatırladı: “İyilik bir kez yapıp unutacağın bir şey değil; kimse bakmazken en çok anlamı vardır.” O an, mirası bir yaşam tarzına çevirmeye karar verdi. Jandarma’ya birkaç bina ötede, eski, harap bir apartmanı 1.2 milyon liraya satın alıp altı ayda restore etti. Zemin katta beyaz örtülü 20 masalı sıcak bir lokanta, üst katlarda küçük ama onurlu odalar… İsmini “Mehmet’in Evi” koydu. Vakıf ya da barınak demedi; “Ev” dedi. Kahvaltı, öğle ve akşam yemeklerini ücretsiz sundu, ikinci şansa ihtiyacı olan beş genç kadını garsonlik için işe aldı. İlk ay 500’den fazla kişi sıcak yemek yedi; 15 yaşlı yalnız insan üst kat odalarda onurlu bir hayata kavuştu.
Ayşe her sabah 6.30’da kapıyı açıyor, ilk kahveyi demliyor, isimleri hatırlıyor, hikâyeleri dinliyordu. 7.30’da penceredeki ikinci masaya oturup kahvesini yudumlarken Mehmet Bey’le zihninde konuşuyor, “Bugün kim geldi, kimin yardıma ihtiyacı var” diye anlatıyordu. Bir Şubat sabahı, yıpranmış paltolu yaşlı bir adam içeri girip “Siyah kahve ve tost” istedi. “Ne kadar?” diye sorunca Ayşe gülümsedi: “Hiçbir şey. Burası ev.” Adamın gözleri doldu. “Neden yabancılar için bunu yapıyorsun?” Ayşe, Mehmet’ten öğrendiği sözlerle yanıtladı: “Yabancı değiliz; hepimiz insanız ve hepimiz sıcaklık, saygı ve onur hak ediyoruz.” O an anladı: Miras, bankadaki rakamlar değil; kaç kalbe dokunduğun, kaç hayatı değiştirdiğindir.
Mehmet’in Evi büyüdü; Kadıköy’de ikinci, Şişli’de üçüncü yer açıldı. Hastaneler ve sosyal hizmetlerle işbirliği kuruldu, gönüllü ekipler oluştu. Haftada bir gelen genç gönüllü doktor Emre’yle tanıştı; sıcak gözleri ve büyük kalbiyle Ayşe’nin hayatına huzur geldi. İki yıl sonra evlendiler, üç yıl sonra bir oğulları oldu: Küçük Mehmet. Ayşe, penceredeki ikinci masada bebeğini kollarında tutarken, taze kahve kokusunun ve alçak gönüllü sohbetlerin arasında gerçek zenginliğin metrekareyle, hisselerle değil; gülümsemelerle, silinen yaşlarla, yeniden yeşeren umutlarla ölçüldüğünü hissetti.
“İyiliğin en değerli miras olduğunu öğreten adam” yazılı Mehmet Bey’in siyah-beyaz fotoğrafına dokunup fısıldadı: “Umarım gurur duyuyorsundur.” Son misafirler çıkarken ışıkları kapattı; içindeki sıcaklık, sanki Mehmet Bey “İyi yaptın, Ayşe” diyordu. Bu hikâye, bir garsonun sıradan nezaketinin nasıl bir şehri ısıtabileceğini anlatır. Senin çevrende kaç “Mehmet” ve kaç “Ayşe” var? Görmeyi ve dokunmayı seçtiğinde, mirasın anlamı değişir: İnsana dönüşür.
