Düğün fotoğraf çekimi sırasında atım aniden nişanlıma kişnemeye başladı ve sonra onu ısırdı: Delirdiğimi düşündüm ama sonra bir şey fark ettim

O andan itibaren kendimi dünyanın en mutlu kadını gibi hissettim. Düğün günümdü ve hep hayalini kurduğum gibi, en sadık yoldaşım, hayat boyu dostum olan atımın da fotoğraflarda olmasını istiyordum. Babam ölmeden önce onu bana vermişti, bu yüzden varlığı sadece hoş bir dokunuştan çok daha fazlasını ifade ediyordu.

Nişanlım bu fikri coşkuyla destekledi. “Romantik, farklı olacak,” dedi. Ve böylece çiçekler ve kahkahalar arasında fotoğraf çekimine başladık. Rüzgar hafif, ışık mükemmeldi… ta ki ağıla yaklaşana kadar.

Aniden kısrağım huzursuzlandı: yüksek sesle kişnedi, toynaklarını yere vurdu ve başını bir yandan diğer yana salladı. Sonra nişanlımı burnuyla dürttü. Onu sakinleştirmeye çalıştım, okşadım, ona tatlı sözler fısıldadım ama aniden başını eğdi ve nişanlımın omzunu ısırdı.

Acı içinde bağırdı ve öfkeyle geri çekildi:

“Atınız delirmiş!” Doktor çağırın!

Felç olmuştum. Neyi olduğunu anlayamamıştım. O kısrak benimle büyümüştü; kimseye karşı hiç saldırganlık göstermemişti. Ama birkaç dakika sonra, hiç delirmediğini fark ettim.

Hâlâ perişan haldeyken onu azarlamaya çalıştığımda, seyis yanıma geldi. Beni iliklerime kadar ürperten bir ciddiyetle, alçak sesle konuştu:

“Ona bağırmayın, hanımefendi… O sadece doğru olduğunu düşündüğü şeyi yaptı. Her şeyi gördü.”

“Ne diyorsunuz?” diye sordum şaşkınlıkla. “Ne gördü?”

Sonra bana, şehir dışında bir yarışmadayken, nişanlımın ahırlara birkaç kez başka bir kadınla geldiğini söyledi. Ona atlarımı göstermiş, onlarla övünmüş ve utanmadan sarılmış… hem de sadık dostumun önünde.

O anda her şeyi anladım. Bana ihanet eden adamın yanında olmasına dayanamıyordu.

Düğün hiç gerçekleşmedi. Aynı öğleden sonra eve döndüm, elbisemi çıkardım ve bana asla yalan söylemeyecek tek varlığa sımsıkı sarıldım. Atım gerçeği benden önce görmüştü… ve beni yanlış kişiyle evlenmekten kurtarmıştı.