YARGIÇ SOKAKTA KILIK DEĞİŞTİRİP YARDIM İSTİYOR… AMA ÇOCUK ONA KORKUTAN BİR KAĞIT VERİYOR

Hakim Ahmet Yılmaz, İzmir’de 25 yıl boyunca adalet dağıttıktan sonra, son zamanlarda işinin gerçekliğinden kopmuş hissediyordu. Her gün karşılaştığı insanlardan bazıları, hayatlarında hiç açlık çekmemiş, iyi giyimli avukatlar tarafından acımasızca yargılanıyordu. Bu durum, Ahmet’in ruhunda derin yaralar açmıştı.

Bir gün, bu bunalımından kurtulmak için bir karar aldı. Dolabında bulduğu eski kıyafetleri giydi, tıraş olmadı ve balık tutarken giydiği yıpranmış bir şapka takarak sokağa çıktı. Şehir merkezinin en işlek köşelerinden birine, Konak Meydanı’na oturdu ve yardım isteyerek elini uzattı.

Saatler geçtikçe, etrafında tanıdığı birçok insanın yanından geçip gittiğini gördü. Bazıları iğrenmiş bir yüz ifadesiyle bakıyor, bazıları ise hor görerek gözlerini kaçırıyordu. Mahkemede sıkça karşılaştığı bir iş adamı, Ahmet’in yanından geçerken neredeyse tükürecekti. Tam o anda, bir çocuğun yaklaştığını fark etti.

Çocuk, yaklaşık 8 yaşındaydı, sırtında okul çantası, başında kahverengi bir bere vardı. Yetişkinlerin aksine, çocuk ona korku veya horgörüyle bakmıyordu. “Günaydın efendim,” dedi çocuk, yaşına göre fazla ciddi ama tatlı bir sesle. Ahmet, çocuğun nezaketine şaşırarak, “Günaydın evladım. Size verecek param yok,” diye yanıtladı.

Ama çocuk, “Belki daha önemli bir şeyim var,” dedi. Ahmet, çocuğun dikkatlice çantasını açıp katlanmış bir kağıt çıkardığını izledi. “Okuyabilir misiniz lütfen?” diye rica etti çocuk. Ahmet, merakla kağıdı aldı ve açtığında okudukları kanını dondurdu. Kağıtta, “Sizin kim olduğunuzu biliyorum Hakim Ahmet Bey. Babaannem Ayşe’nin sizin yardımınıza ihtiyacı var. Verdiğiniz bir karar yüzünden evini kaybetti. Lütfen benimle gelin,” yazıyordu.

Ahmet, panik içinde çocuğa baktı. Bu çocuk onu nasıl tanımıştı? Kılığı kusursuz görünüyordu. “Sen nasıl?” diye sormaya başladı ama çocuk sözünü kesti. “Benim adım Mehmet. Babaannem beni bırakacak kimsesi olmadığında beni duruşmalara götürürdü. Sizi çok kez gördüm.”

Çocuk devam etmek için cesaret topluyormuş gibi bir an duraksadı. “Babaannemin evi kaybettiği gün salonun en arka sırasındaydım. Siz beni görmediniz ama ben yüzünüzü hatırlıyorum ve kararı verirken üzgün göründüğünüzü de hatırlıyorum.” Ahmet’in kalbi hızla çarpıyordu. Bu gerçek olamazdı.

“Seninle gelmemi istiyorsun Mehmet?” diye sordu. “Çünkü babaannem hasta ve doğru düzgün kalacak yeri yok. Hep sizin iyi bir adam olduğunuzu, sadece yapmanız gerekeni yaptığınızı söylüyor. Ama yargılamada her şeyi doğru düzgün anlatma şansı olmadığını düşünüyor.”

Ahmet göğsünde büyük bir ağırlık hissetti. Kariyeri boyunca hiç böyle bir durumla karşılaşmamıştı. İçinden bir parçası oradan kaçıp eve gitmek ve tüm bu çılgınlığı unutmak istiyordu. Ama o çocuğun gözlerinde onu yerinden kalkmaktan alıkoyan bir şey vardı. “Büyükannen şimdi nerede kalıyor Mehmet?” diye sordu.

“Gece kondu,” dedi çocuk. “Dedikleri bir yerde terk edilmiş. Eski bir bina. Orada ninem gibi evini kaybeden bir sürü insan var.” Çocuk eklemeden önce bir an tereddüt etti. “Güzel bir yer değil Ahmet Bey. Ama temiz ve düzenli tutmak için elimizden geleni yaptık. Ninem her zaman nerede yaşarsak yaşayalım onurlu olmamız gerektiğini söylerdi.”

Ahmet, çocuğun sözleri karşısında derin bir düşünceye daldı. Kaç kez arkasındaki insani sonuçları düşünmeden tahliye kararları vermişti? O an, bu durumu değiştirmeye kararlıydı. “Peki Mehmet, seninle geliyorum,” dedi.

Çocuğun yüzü, rahatlama ve minnettarlık karışımı bir gülümseme ile aydınlandı. “Teşekkür ederim Ahmet Bey. Ninem çok mutlu olacak.”

Şehir merkezinde yürürken Mehmet, durumu hakkında daha fazla detay anlattı. Büyükannesi Ayşe Hanım, 40 yıldır yaşadığı evi arsanın tapusunu kanıtlayamadığı için kaybetmişti. Çocuğa göre dava çok hızlı ilerlemişti ve birçok önemli belge delil olarak kabul edilmemişti.

Ahmet, Ayşe Hanım’ın evini geri almak için kararlıydı. Ayşe Hanım, “Eğer sizinle yüz yüze konuşabilseydi belki her şey farklı olurdu,” dedi. Ahmet, “Ben her zaman doğru olanı yapacağım,” diye yanıtladı.

O gece, Ahmet evine döndüğünde, ailesine olan biteni anlattı. Zeynep, “Bu durumu çözmek için bir şeyler yapmalıyız,” dedi. Ahmet, “Bunu başaracağım,” diye yanıtladı.

Ertesi gün, Ahmet, adliyede kentsel ilerleme inşaatı hakkında bir soruşturma başlattı. Ayşe Hanım ve Mehmet, ona destek olmaya devam ettiler. Ahmet, her geçen gün daha fazla aileyle tanıştı ve onların hikayelerini dinleyerek durumu daha da derinlemesine anlamaya başladı.

Sonunda, Ayşe Hanım’ın davayı kazanmasında önemli bir rol oynadı. Ahmet, adaletin yerini bulması için mücadele ederken, Mehmet’in cesareti ve Ayşe Hanım’ın bilgeliği ona ilham verdi.

Ahmet, artık yalnız olmadığını biliyordu. Herkesin bir araya gelerek adalet için savaşması gerektiğini anladı. Ve en önemlisi, her şeyin bir kağıt parçasıyla başladığını fark etti.